Polityka bulwersuje (patrz poprzedni post i komentarze do niego), to może kultura zjednoczy . W ostatnim czasie miałem przyjemność dwa razy odwiedzić kino. Oglądnięte filmy różnią się od siebie wszystkim, poza efektem- oba wywołują śmiech.

„Borat: Podpatrzone w Ameryce, aby Kazachstan rósł w siłę, a ludzie żyli dostatniej”, w reżyserii Larrego Charlesa wywołuje śmiech napadowy choć człowiek śmieje się wbrew sobie… Film jest totalnie głupi, ale zabawny w sposób „zróbmy coś durnego”. Człowiek wychodząc z kina z jednej strony ma poczucie straconego czasu i pieniędzy, jednak z drugiej, chcąc mieć czyste sumienie, musi przyznać, że porządnie się ubawił. O czym to cudo? Obraz Kazachstanu oczami Amerykanina i Ameryki oczami Kazacha. Wyśmiane w sposób przykry - bieda, cywilizacyjne zacofanie z jednej strony, oraz bezmyślność, brak naturalności, ukrywana zaściankowość, „nibytolerancja”, zachowanie na pokaz z drugiej. Na pewno nie wszystkie fragmenty filmu można zaliczyć do udanych, spora część lawiruje na granicy wulgarności, a dobrego smaku nie ma tam w ogóle. Mimo to mamy tutaj do czynienia z celną krytyką społeczną. Paradokumentalne sceny udowadniają to dobitnie. Film już przed premierą bulwersował - protestują przypadkowi aktorzy, piewcy zasad, moralne autorytety, krytycy, a widzowie i tak nabijają kasę producentom oraz kręcą całą maszynką. I bardzo dobrze! Może jednen z drugim przemyśli swoje zachowanie, poglądy i zwyczaje. Pamiętaj- telewizja z Kazachstanu może kiedyś zapukać do Twoich drzwi!

Drugie doznanie filmowe z goła inne. Na mikołajki zafundowałem sobie polską produkcje pod tytułem „Jak to się robi” w reżyserii Marcela Łoźińskiego. Film dokumentalny o polskiej społeczności politycznej i niepolitycznej, który śmieszy przez łzy. Ale po kolei: Piotr Tymochowicz- doradca medialny, twórca Andrzeja Leppera, robi casting na polityka. Zgłaszają się normalne, zwykłe osoby- selekcja pozwala na wybranie niewielkiej grupy szczęśliwców, którzy od tej pory zupełnie za darmo mają możliwość uczenia się, w jaki sposób można skutecznie mamić ludzi. Socjotechnika, gesty, ton i sposób mówienia, bycia, upór w dążeniu do celu, bezwzględność i totalny brak idei, pełna „obrotowość” w zmianie zdania, poglądów, daje niemal gwarancję sukcesu. Osoby z nikąd dzięki Tymochowiczowi stają się liderami środowiska, a do tego nie muszą na to pracować latami - wszystko dzieje się w czasie rzeczywistym. Reżyser pokazuje nam, jak łatwo manipulować masami, jak naiwne są pewne środowiska, jak nieuczciwie to wszystko działa. Główny bohater po licznych lekcjach i zabiegach staje się pełnoprawnym uczestnikiem sceny politycznej. Nie bardzo wiedział on z którą opcją powinien się związać - Samoobrona, PiS, czy też SLD, wiedział natomiast doskonale, co robić później. Mówić to, co chcą usłyszeć, włazić w dupę, obiecywać, dowartościowywać - wybierz co chcesz! Polityk to dzisiaj normalny produkt taki jak jogurt czy wafelek… Przykre, prawdziwe, zabawne… Warto zobaczyć ten film!

Mała dygresja, odniesienie powyższego do dnia dzisiejszego :
Andrzej Lepper przed chwilą płakał przed milionami telewidzów. Pan Tymochowicz chyba dalej nad nim sprawuje pieczę, bo zastosowano niesamowity trik socjotechniczny- w momencie, gdy biedny Jędrek zaczyna pochlipywać, następuje szybkie zbliżenie (tak że nie było widać nic prócz wielce sympatycznej facjaty ulubieńca) i nagle niespodziewany aplauz. Postronny widz ma wrażenie, że to dziennikarzy tak Pan Andrzej wzruszył - oni stali jednak jak wryci, podczas gdy klaskali współtowarzysze z Samoobrony… Świetne przedstawienie - punkt dla Pana!